Categoriearchief: Sportief 2015

Wedstrijdzenuwen in de winter

Nienke Gaasterlân-RunWat moet ik áán? Een jasje is veel te warm, maar kan een lange broek wel? En hoe hard moet ik eigenlijk van start gaan? Het is winter en toch heb ik wedstrijdzenuwen. Mijn sportcoach heeft namelijk bedacht dat het wel handig is om deze winter aan wat hardloopwedstrijden en crossloopjes mee te gaan doen. En dus loop ik in december te stressen om mijn outfit. Want ik doe mee aan de Gaasterlân-Run. Lees verder Wedstrijdzenuwen in de winter

Zwemmen als een prof

zwembad zeistHoe dichter de datum nadert, des te zenuwachtiger word ik. Ik heb me opgegeven voor een zwemweekend. Of, nou ja, ik doe maar één dag mee, dus ik doe mee aan een zwemdag. Maar dat is zenuwslopend genoeg. Want alle andere deelnemers zijn hele goede zwemmers. En ik dus niet. Ik heb geen tempo, een slechte techniek en kan pas sinds dit jaar min of meer een borstcrawl. Lees verder Zwemmen als een prof

Clinic trailrunning: lekker rennen in het bos

clinic trailrunningLicht gespannen stapte ik vanochtend om 7 uur in de auto. Op naar Hellendoorn, voor een clinic trailrunning van Futurumshop. Gespannen, omdat ik niet weet wie er allemaal nog meer mee doen. Gespannen, omdat de clinic drie uur duurt en ik normaal maar zo’n 30 tot 40 minuten hardloop. Gespannen, omdat ik geen held ben op andere ondergrond dan de weg of het fietspad. Maar dat is nu juist ook waarom manlief me deze clinic cadeau gaf: om wat meer vertrouwen te krijgen bij rennen in het bos. Zodat ik eens mee kan doen aan een crossloop deze winter. Lees verder Clinic trailrunning: lekker rennen in het bos

Wolkjes van verdriet

nieuwe schoenenMijn schouders zitten vast, ik heb barstende koppijn. Mijn ogen branden. Ik ben op, heb geen puf meer, ben emotioneel leeggezogen. En dan moet ik ook nog gaan hardlopen? Manlief moedigt me aan: “Je voelt je na het lopen vast beter.” Ik weet dat hij gelijk heeft. En omdat er nu eenmaal op mijn schema staat dat ik vandaag een duurloop van 30 minuten mag doen, trek ik mijn nieuwe hardloopschoenen aan en trotseer ik kou, regen en donker. Lees verder Wolkjes van verdriet

Trainen met een schema: core en slapen

eat-sleep-swim-bike-run-repeatDe lage plank, de zijplank, aankomende week komt het bruggetje erbij. Sinds oktober pak ik het trainen professioneler aan en word ik gecoacht door Sione Jongstra. En op het programma staat – naast uiteraard zwemmen, fietsen en hardlopen – ook coretraining. En dat valt niet altijd mee! Lees verder Trainen met een schema: core en slapen

Bedankt voor het juichen!

Nienke Vrouwentriathlon Utrecht“Kom op Nienke, je bent een toppertje!” Van links én rechts hoor ik de aanmoedigingen van mijn twee schoonmoeders. Beide dames stonden vanochtend al vroeg op om mee te helpen als vrijwilliger bij de Vrouwentriathlon. En dit keer mogen ze mij ook nog eens aanmoedigen. Ook een oud-collega (die net zo vroeg op moest staan om samen met ons vanuit Friesland naar Utrecht te rijden) spoort me aan. Net als onze twitter-fiets-kennis die vanochtend al vroeg op de fiets zat om vanuit Hilversum hiernaar toe te rijden. Wat is dit leuk zeg, aan de Vrouwentriathlon meedoen met zoveel fans en bekenden langs de kant! Lees verder Bedankt voor het juichen!

Bijna drie minuten…

DSC_0397Bijna drie minuten. Dat is het verschil tussen mijn eindtijd op de 1/8 Vrouwentriathlon van Nijeveen in 2014 en de 1/8 triathlon van Witmarsum van 2015. Mijn tijd dit jaar? 1.44.41. Geen toptijd hoor ik u denken. Nee, dat klopt. Maar wél bijna drie minuten sneller dan vorig jaar. En daar ben ik al met al toch best tevreden mee. Lees verder Bijna drie minuten…

Koppeltraining met de fanclub

Nienke koppeltrainingOef. Wat zijn die benen zwaar. En wat gaat mijn hartslag omhoog. Hup Nienke, loop eens door, dit gedeelte moet in een hoger tempo! Ik kan mezelf wel proberen aan te sporen, maar mijn benen weigeren domweg dienst. Na een rondje fietsen van zo’n 24 minuten is het nu tijd voor 8 minuten hardlopen ‘in een matig tempo’ zoals het trainingsschema dicteert. Maar er is geen sprake van een matig tempo, er zit voor mijn gevoel zelfs geen gang in. Nu weet ik het ineens weer, hardlopen na het fietsen is zwaar, heel zwaar…! Lees verder Koppeltraining met de fanclub

Col du Mont Cenis: schuld van de vliegen

MontCenis2“Ik ben nog niet dood, laat me met rust!!!” Lichtelijk hysterisch schreeuw ik naar de vliegen die op mijn handen, stuurlint, bril, mond, neus, armen en benen zitten. Het gezoem en gekriebel om me heen en de vliegen die net niet mijn mond invliegen maken me razend. Het is warm (boven de 35 graden) en de eerste col van de vakantie, de Col du Mont Cenis, valt vies tegen. “Het is de schuld van de vliegen. Echt. En misschien ook wel van de hitte”, denk ik terwijl ik omhoog zwoeg. Maar ik weet dat het daar niet aan ligt, het is mijn eigen schuld. De extra kilo’s die ik er afgelopen jaar aan heb gesnoept, zitten me nu meer dan ooit in de weg. Lees verder Col du Mont Cenis: schuld van de vliegen