Category Archives: Vrouwentriathlon

Balletje, balletje…

“Naar voren, naar rechts, naar achteren… Nee, niet overstrekken, houd dat bekken op de bal.” In gedachten hoor ik elke avond de stem van mijn fysiotherapeute terwijl ik braaf mijn oefeningen doe op de mat of bal. Sinds december heb ik last van mijn onderrug. Eerst dacht ik aan een reumaontsteking, maar het blijkt toch echt gewoon overbelasting te zijn. Dus hup: op de bal en draaien met die heupen! Continue reading

Doelgericht

Veel sporters hebben er last van: als ze geen doel voor ogen hebben, dan ontbreekt de motivatie om te trainen. Dat was bij mij eigenlijk nooit zo’n probleem: ik sport voor mijn plezier, ik ben niet zo prestatiegericht. Waarschijnlijk omdat ik wel weet dat ik de snelste niet ben, nooit op een podium zal staan. Maar de afgelopen weken lukte het me maar matig om me op te laden voor trainingen. Continue reading

Soms moet je gewoon gáán!

Nienke bankrover (1)Laat ik er maar eerlijk voor uitkomen: ik heb een hekel aan de winter. Vorst en sneeuw: aan mij is het niet besteed. Ik heb al jaren de onhebbelijke gewoonte om onderuit te gaan als het glad is. En aangezien ik een aardig eind moet rijden voordat ik bij mijn werk ben, vind ik gladheid op de wegen een gruwel. Sporten in de winter is nu ook niet echt mijn hobby. Dus toen het laatst op zondag flink koud was, keek ik er niet naar uit om te gaan fietsen. Continue reading

Waarom 2018 een topjaar wordt!

jaaroverzicht Nienke 2017Zo aan het eind van 2017 is het tijd om even terug te kijken op het afgelopen jaar. Voor mij persoonlijk een jaar met een paar ups, maar vooral veel downs, zeker op het gebied van gezondheid. Nog geen vijf maanden na de geboorte van onze dochter kreeg ik de diagnose reuma. Van een gezonde vrouw werd ik ineens chronisch patiënt. Toch kende 2017 ook hoogtepunten die veel belangrijker zijn dan de vele dieptepunten: ik deed bijvoorbeeld – ondanks de reuma – toch mee aan de 1/16 Vrouwentriathlon! Continue reading

Blaasbalgje

Blaasbalg“Hrirgh, hrirgh.” Zo ongeveer klinkt mijn ademhaling als ik eindelijk weer eens kan gaan hardlopen. Als een soort van lekke blaasbalg. Mijn adem piept, er zit een extra fluitje bij in. Het is een souvenir van dik een maand ziek zijn. Een onschuldig griepje eind augustus werd een bronchitis en uiteindelijk zelfs een forse longontsteking. Van de maand september heb ik weinig meegekregen. Wat kan een mens dan ziek zijn zeg! Na wat paardenmiddelen in de vorm van antibioticumkuren, prednison en een pufje ben ik er langzaam weer bovenop gekrabbeld. Continue reading