Feel the pain, take the blame

Feel me now
Feel the pain
Take the blame
Feel the strain

Het aparte stemgeluid van Harry Collier galmt na in mijn oren.
Tik, tik, tik
tik, tik, tik.
Het is bewolkt, niet te heet, eigenlijk precies zoals ik het graag heb als ik op de fiets zit.

Ohhh Here comes a love song
There goes a banister
Find a plate glass window waiting for you

Voordat ik vandaag begon aan de beklimming van de Col de La Schlucht, draaide ik in ons vakantiehuisje het nummer Feel me van Faithless. Het aparte stemgeluid van Harry Collier in combinatie met de hese stem van Maxi Jazz en de vette beat (mag je dat nog zo
schrijven anno 2013? Ach, ik ben al bejaard…!) van Sister Bliss: ik vind dit echt een geweldig nummer. En nu merk ik dat ik er ook nog eens fantastisch op kan klimmen!

Meteen vanaf de start zit ik in een geweldig ritme: ademhaling  lekker rustig, koppie dat er zin in heeft, benen die hun werk doen en een mooie cadans vinden, alles klopt. De Col de la Schlucht is een prettige klim, gelijkmatig, geen hoge stijgingspercentages dus niet te zwaar. En een mooie brede weg. Dat mag ook wel, want het is erg druk met verkeer: de col is niet alleen favoriet bij wielrenners: ook motorrijders weten deze BIG te waarderen.

Can you feeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeel me nowwwwwwwwwwwwwwwww

Uitzicht? Nee, dat heb je op de Col de la Schlucht niet. Pas in de laatste kilometers zie je meer dan alleen bomen. Normaal gesproken vind ik het heerlijk om uitzicht te hebben, te kunnen zien wat ik al heb gereden en waar ik naartoe ga. Bij deze klim dus geen uitzicht en gek genoeg deert het me niet. Ik trap, ik adem, ik trap, ik adem en Harry? Harry stuwt me omhoog.

Tell me now
Tell me now
Wont you feel me now?
Wont you feel the pain?

Col de la SchluchtDe laatste loodjes, het bos is grotendeels verdwenen, hier wordt het steiler. Links van me is eindelijk het langverwachte uitzicht. En ook: wind, schuin tegen. Ik merk dat ik bijna aan mijn limiet zit, ik ben moe. “Even nog Nienke, volhouden”. Ik realiseer me dat dit de eerste col wordt die ik helemaal uitrijd. Zonder afstappen, zonder onderbreking. Van voet tot top. Wat zou dat een geweldige kick geven! Het geeft me in ieder geval op dit moment voldoende motivatie om nog even door te gaan.

Wait a minute
I’m gonna start again
One! Two! Three! Four!

Ja, daar is de rotspoort, ik ben er nu echt bijna. Moeizaam pruts ik met koude vingers een dextrootje uit mijn achterzak. Blijkbaar heb ik ineens het idee dat ik zonder deze ‘boost van druivensuiker’ de top niet meer kan halen. De beweging kost me waarschijnlijk meer energie dan het snoepje kan opleveren, maar toch ben ik vastbesloten. Het is zwoegen, het is afzien, die laatste kilometers. Maar ik zet door. Weet zelfs nog een andere fietser in te halen die duidelijk geparkeerd staat. Ha! Goed voor het zelfvertrouwen.

Before a word was spoken
My heart was broken
Feel me now
Feel the pain

Ja, de top, ik ben er! De parkeerplaatsen vol met motoren en campers, de souvenirshops, de stoeltjeslift. Ik heb het gehaald! Oh, Col de la Schlucht, voor altijd in mijn geheugen gegrift. Wat voelt dit immens geweldig, een col volbrengen zonder tussenstop. Trots, trots, zo trots, zeker gezien de weinige kilometers training. En dank natuurlijk Harry!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *