QOM op de Col du Wettstein

Mijn eerste fietsuitdaging tijdens onze zomervakantie in de Franse Vogezen / Elzas, was de Col du Wettstein. Deze col heeft hetzelfde begin als de Col de la Schlucht, maar buigt na enkele kilometers rechtsaf en is een tikje steiler.

Zoals altijd vlak voor een klim of langere tocht, heb ik de zenuwen. Wat voor drinken neem ik mee, waar moest ik nu ook alweer naar toe, wat doe ik aan? Het is warm, heet, gloeiend heet zelfs. Alleen een shirt dus en liefst één die open kan. Als vrouw fiets je niet snel met het hele shirt open (trekt toch wat ongewenst bekijks), maar open tot aan de bovenkant van de sportbeha moet kunnen, vind ik. Zeker als het ruim 35 graden is en er geen zuchtje wind staat.

WettsteinNDe eerste paar kilometers? Geen probleem. Ja, het is warm, maar het
stijgingspercentage valt hier nog mee. Pas als de weg zich splist – linksaf naar de Col de la Schlucht, rechtsaf mijn doel van vandaag, de Col du Wettstein- wordt het zwaarder. Ook hier zijn de eerste kilometers nog goed te doen, maar ik merk dat ik last heb van de warmte. Waarom ben ik ook niet vroeger op de fiets gestapt? Het is nu al te laat op de ochtend, onverantwoord eigenlijk.

De klim is mooi, maar kent weinig natuurlijke rustpunten. Bij veel cols heb je bochten, soms echte haarspeldbochten, soms flauwe bochten, maar altijd: bochten. Daar kun je  even op adem komen, is het stijgingspercentage even iets minder, schakel je een tandje bij, neem je een extra slok drinken. De Col dus Wettstein heeft weinig buigingen, de weg slingert licht, niet opzij maar omhoog, omhoog, omhoog.

Eindelijk een bocht, recupereren. Grote slokken water giet ik naar binnen, moeizaam pruts ik aan de rits van mijn shirt, open moet dat ding. Na de bocht gaat het wederom hoger en hoger, zonder enige kromming in zicht. Ik merk dat mijn temperatuur omhoog loopt gelijk het asfalt, mijn lichaam kan de hitte niet zo snel via zweet afvoeren. Doortrappen, doortrappen, doortrappen. En de rits steeds een stukje lager, nog net op de grens van betamelijk.

Niet alleen zie ik nergens een bocht, een zuchtje wind of schaduw is er evenmin vandaag. Daar, een paar struiken, heel even schaduw. Ik besluit te stoppen voordat ik écht oververhit raak en wellicht flauwval of erger nog: een beroerte krijg. Op het moment dat ik mijn voet uit het pedaal klik, baal ik meteen als een stekker. Mijn eerste col van de vakantie en dan meteen al afstappen. “Watje”, scheld ik mezelf uit. “Nepfietser, wannabee, prutser.” Nee, echt lief ben ik niet voor mezelf. Totdat ik me realiseer dat ik nu eenmaal niet veel heb kunnen trainen dit jaar. En dat ik geen klimgeit ben. Het helpt. Een beetje.

Na nog wat flinke slokken drinken stap ik weer op, nu gaat het beter. In de verte een bocht en hé, wat is dit? Verkoeling! Hier pak ik wind, wat een genot! Meteen voelt het weer goed, kan ik weer kracht zetten, een lekker ritme aanhouden. Het laatste stuk van de klim? Het gaat prima! Ik weet zelfs het gat tussen mij en twee andere fietsers voor me nog flink te verkleinen. De twee mannen kijken verbaasd op als ik vlak na hen arriveer op de top. Ze hadden me overduidelijk nog niet verwacht!

Op de top is het genieten. Niet van het uitzicht, dat is hier net even niet. Maar wel van de prestatie. Ja, jammer dat ik ben afgestapt, misschien was het ook wel in één keer gelukt. Maar beter afstappen dan halfdood neervallen, nietwaar? En weer terug op het vakantieadres blijkt zelfs dat ik Queen of Mountain ben op Strava! Wie had dat kunnen denken? Nu moet ik er eerlijkheidshalve wel bij zeggen dat de col klaarblijkelijk door nog niet al teveel Strava-gebruikers was beklommen. Maar toch, je bent QOM of niet! Helaas heeft ene Louise Newland mijn QOM begin september afgepakt. De tr.. Reden genoeg dus om ooit weer eens terug te gaan naar de Vogezen / Elzas. Dan rijd ik de Col du Wettstein in één keer omhoog en pak ik en passant mijn QOM weer terug!

2 gedachten over “QOM op de Col du Wettstein

  1. Herkenbaar. Die zenuwen vóór een klim of lange tocht heb ik ook. Ik wil me dan ook het liefst goed voorbereiden, soms zelfs dagen ervóór. Route, voeding, bochten, keerpunten, stijging etc.

    Enne, terugpakken die QOM!

  2. Ik doe zelf niet aan uitgebreide voorbereiding moet ik er eerlijk bijzeggen. Eigenlijk vooral omdat die sportieve fietsman van mij dat allemaal doet. Voor zichzelf, maar tegelijkertijd ook voor mij. Hij kan urenlang colletjes bekijken op google maps en streetview en mooie cols voor mij uitzoeken.

    Als ik té lang van te voren bezig ben met de voorbereiding krijg ik het volgens mij écht Spaans benauwd 🙂 Misschien als ik eindelijk eens echt goed getraind ben, dat ik er dan meer tijd aan wil besteden. Dan ben ik nog meer gedreven om een mooie prestatie neer te zetten!

    Die QOM pak ik terug, ooit…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *