Triathlon 1: Workum

Ik heb de drie wedstrijden van de Sudwest Fryslân Triathlon Cup 2018 volbracht. Hier het verslag van de eerste wedstrijd: de triathlon van Workum.
De week voorafgaand aan de achtste triathlon van Workum werd ik -hoe is het mogelijk?!- geveld door de griep. Zou ik überhaupt wel kunnen starten? Pas de dag vóór de wedstrijd krabbelde ik weer wat op en begon het eten me weer een klein beetje te smaken. Meedoen? Was het wel verstandig? Ik besloot er gewoon maar voor te gaan en maar te zien waar het schip zou stranden.

De wedstrijd start pas eind van de middag, de hele dag ben ik misselijk van de zenuwen. (Ben je eindelijk beter, ben je wéér misselijk…!) ‘Waarom wil ik dit eigenlijk? Wat vond ik ook alweer zo leuk aan triathlons?’ De twijfels worden alleen maar groter. Man en kinderen brengen me met de auto, het laatste stuk in Workum fiets ik naar de wisselzone. De zenuwen nemen behoorlijk toe: ik sta voor mijn gevoel tussen allerlei professionele triatleten, voel me een enorme rookie. Want laten we eerlijk zijn: ik schrijf dan wel veel over triathlon en ik ben al jaren vrijwilliger bij de Vrouwentriathlon, maar al met al heb ik nog maar vier triathlons (twee keer een achtste, twee keer een zestiende) achter mijn naam staan…

Goede organisatie

Maar hoe profi de anderen ook zijn (of lijken?), de sfeer is goed, relaxed en ontspannen. Ik heb al snel wat babbels met een aantal andere triatletes. De organisatie in Workum is uitstekend: goede wisselzone, duidelijke briefing, prima allemaal. Je merkt aan alles dat er triatleten in de organisatie zitten, fijn om mee te maken. Gezamenlijk lopen we naar de start, daar ritst mijn man mijn wetsuit dicht.

Het wordt mijn eerste wedstrijd in wetsuit, een paar weken geleden besloot ik wat spaargeld aan te spreken en een wetsuit aan te schaffen via Triathlonaccessoires.nl. Geen moment spijt van gehad: goede prijs-kwaliteit-verhouding, snelle levering en vooral: lang niet zoveel last van de kou! Het water is eigenlijk niet heel koud, ik had zelfs wel zonder wetsuit kunnen starten. Uiteraard ga ik veel te hard van start, ik probeer zo lang mogelijk borstcrawl te zwemmen. Compleet kansloos, ik moet overstappen op schoolslag. Maar ook dat wil voor geen meter, ik heb mezelf volledig opgeblazen. Ik ben nog niet eens halverwege (denk ik) maar ik denk al aan opgeven. Mijn longen branden in mijn borstkas, mijn hart gaat te keer, mijn adem vliegt de bocht uit. Het is zelfs zó erg dat ik aan een steiger ga hangen om tot rust te komen en vooral zuurstof te pakken. Ik besluit door te gaan maar schroef het tempo enorm terug. Dan maar langzaam, als ik het maar haal.

Ik bereik het einde van het zwemparcours, er zwemmen zelfs nog mensen achter me! Het water uitkomen gaat ook niet zonder slag of stoot: ik probeer houvast te vinden maar zak weg in de blubber. De deelneemster vóór me had hetzelfde probleem, gelukkig. Mijn wetsuit uittrekken valt ook nog tegen, één arm blijft steken, ik krijg het pak niet verder. Even hannesen en daar gaat ‘ie alsnog. Een paar keer diep adem halen als ik fietsschoenen aantrek en helm opzet en dan huphup, het fietsparcours op. Met een schuin ook zie ik de klok: 16 minuten nog wat. Jeetje, dat is niet best voor 500 meter zwemmen!

Het fietsen gaat best oké. De wind valt mee vandaag, komt wat uit een vreemde hoek, noord-oost-achtig. Niet gebruikelijk voor deze regio, waar het eigenlijk altijd zuid-west of westenwind is. Ik ga niet megahard, maar weet de snelheid voor mijn doen toch nog redelijke acceptabel te houden. Onderweg word ik aangemoedigd door oud-buurvrouw Esther als ik langs haar nieuwe stekkie rijd, erg leuk! Ook man en kinderen staan langs het parcours, als een blij ei zwaai ik naar ze.

Wisselen naar het lopen, ik besluit het rustig aan te doen. Even een stukje wandelen in de wisselzone, voeten laten wennen aan de hardloopschoenen. Eenmaal het hek door pak ik een rustig tempo. Ik kan als een malle starten, maar ik vermoed dat ik dat niet ga volhouden. En dus loop ik in een rustig duurtempo. Zou ik harder kunnen? Ja, vast wel, maar waarschijnlijk niet de hele 5km. En dus loop ik rustig door.

Tillefonne

Bijzonder loopparcours trouwens, met een heel smal stukje (de Tillefonne, een oud kerkpad] dwars door de weilanden. Gelukkig zijn alle snelle mannen en vrouwen dan al lang weg en heb ik van niemand last. Springen over de korte veeroosters en hopen dat ik niet van de smalle bruggetjes kukel. Al met al kan ik het hele stuk hardlopend volbrengen, geen meter hoef ik te wandelen. En mijn tijd? 1.44.04. En laat dit nu sneller zijn dan mijn pr uit 2015 (1.44.41)! En dat na nog een zwangerschap en vooral met reuma!

Een pr neerzetten is een mooie bonus, om van te genieten na afloop. Ik had namelijk niet eens gedacht dat ik in de buurt zou kunnen komen van mijn tijd van drie jaar geleden dus met tijd was ik onderweg totaal niet bezig. Het belangrijkste vind ik dat ik enorm heb genoten tíjdens de wedstrijd (behalve dan van het zwemmen), dat ik gewoon meteen weer wist waarom ik toch probeer te trainen omdat het gewoon te gek is om een triathlon te doen!
Ik kom dan ook met een big smile over de finish, op naar wedstrijd 2 in Witmarsum.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *