Tag Archives: fietsen in Frankrijk

Afstappen is voor watjes

Nienke-col-du-DononGeen kip te bekennen in de wijde omtrek. Nou ja, helemaal zeker ben ik daar niet van, maar ik zie er tenminste geen één. Fietsen in de Vogezen betekent fietsen door het bos. En aan deze kant van het gebied zijn de colletjes rustig, onontdekt bijna. Naast me het geluid en af en toe zicht op het kabbelende water. Vogels die kwetteren en schetteren en verder niks dan het geluid van twee wielen op het asfalt. Continue reading Afstappen is voor watjes

Col du Mont Cenis: schuld van de vliegen

MontCenis2“Ik ben nog niet dood, laat me met rust!!!” Lichtelijk hysterisch schreeuw ik naar de vliegen die op mijn handen, stuurlint, bril, mond, neus, armen en benen zitten. Het gezoem en gekriebel om me heen en de vliegen die net niet mijn mond invliegen maken me razend. Het is warm (boven de 35 graden) en de eerste col van de vakantie, de Col du Mont Cenis, valt vies tegen. “Het is de schuld van de vliegen. Echt. En misschien ook wel van de hitte”, denk ik terwijl ik omhoog zwoeg. Maar ik weet dat het daar niet aan ligt, het is mijn eigen schuld. De extra kilo’s die ik er afgelopen jaar aan heb gesnoept, zitten me nu meer dan ooit in de weg. Continue reading Col du Mont Cenis: schuld van de vliegen

Col de L’Epine: Vrouwenberg

Nienke Col de L Epine“Een Vrouwentriathlon. Hier, op deze berg. Dat zou gaaf zijn!” Al fietsend door de Franse Alpen krijg ik de gekste en leukste ideeën. Dat is wat sporten met me doet: terwijl mijn lijf zich bezig houdt met repeterende bewegingen -de pedalen rond laten draaien- houden mijn hersenen zich met hele andere dingen bezig. De endorfine die mijn lichaam aanmaakt, wordt direct omgezet in een creatieve mental boost. Continue reading Col de L’Epine: Vrouwenberg

Col de la Colombière: tijd voor jezelf

ColombiereSDSC_0826Strontchagrijnig. Ik heb er geen ander woord voor. Ik ben gewoon strontchagrijnig. Vandaag fiets ik de Col de la Colombière op en ik heb er totaal geen zin in. De afgelopen nacht heb ik vanwege een ‘spokend zoontje’ (bang van het onweer) amper geslapen. Uiteindelijk ben ik zelfs bij hem op de kamer gaan liggen, zodat hij in ieder geval rustig bleef. Ook ’s ochtends wijkt de kleine man geen seconde van mijn zijde, wat af en toe best onhandig is. Als je je probeert om te kleden bijvoorbeeld. Mijn man probeert me vlak voor de start van de klim op te beuren: “Ah joh, heb je even lekker tijd voor jezelf!” Onwillekeurig moet ik lachen. ‘Tijd voor mezelf.’ Ja, dat kan ik wel even gebruiken! Continue reading Col de la Colombière: tijd voor jezelf

Col des Aravis: één voetje aan de grond

DSC_0065AravisSDe beklimming van de Col des Aravis wordt mijn koninginnerit van deze zomervakantie in de Franse Alpen. Jammer genoeg door mijn knieblessure niet zoveel kunnen trainen als gewenst, maar we gaan gewoon maar kijken hoe het gaat. Op papier lijkt deze col te doen: de klim is vanuit Flumet (de zuidkant van de berg dus) 11 kilometer lang en heeft een gemiddeld stijgingspercentage van ongeveer zes procent. Halverwege zit een gemeen uitschietertje van 9,5 procent, maar dat moet te doen zijn. Continue reading Col des Aravis: één voetje aan de grond