Valse start

dikke-handOp het moment van schrijven van deze blog is het jaar 22 dagen oud en heb ik precies nul meter gezwommen, nul meter gefietst en nul meter hardgelopen. Een onwillige knie, vermoeidheid en een gesloten zwembad gooiden in de eerste week van het nieuwe jaar roet in het eten.

Een abces in mijn rechterhand die zich uitbreidde naar ontsteking van de weke delen hield me daarna in zijn greep. Leuke bijkomstigheid: omdat ik rechts pijn had, deed ik alles met links. En tadaa: een paar dagen later had ik een peesontsteking in mijn linkerschouder. De ene hand kon amper iets vasthouden, de andere kon ik amper optillen. Handig hoor, met twee kinderen waarvan één nog aan de borst… Ik kan niet anders zeggen of 2017 kent een behoorlijke valse start.

Vorige week zakte de moed me echt even in de schoenen. De pijntjes en ongemakken hadden me veel energie gekost. Dat merkte ik in het dagelijks leven: de balans tussen werk en gezin is fragiel. Sporten? Ik moest er even niet aan denken. En dat maakte me weemoedig. Wordt het wel wat dit jaar met mij? Ik ben al geen topatleet, moet het hebben van hard werken. Waar anderen aan een nieuwe sport beginnen en hier direct aanleg voor hebben en met de besten meekunnen, ben ik ongetalenteerd te noemen. Met flink ploeteren behaal ik – als ik mazzel heb – de middenmoot. En als ik pech heb, ploeter ik me suf en eindig ik alsnog in de onderste regionen.

Gisteren, tijdens een heerlijke lange wandeling in de winterzon terwijl mijn dochter van vier maanden me stralend toelachte, kon ik alles gelukkig weer wat beter relativeren. Sporten komt heus wel weer, deze week pak ik de draad voorzichtig weer op. En middenmoter of hekkensluiter? Wat maakt het uit? Sinds wanneer maak ik me druk over mijn prestaties en vergelijk ik mezelf met anderen? Het gaat er toch om dat ik het doe? Glimlachend wandel ik verder. En als ’s avonds mijn schouder begint te zeuren en ik mijn hoofd amper kan draaien vanwege een stijve nek, besluit ik dit gewoon even te negeren. Valse start? Nou en? Dan doen we toch gewoon een herstart? Ik denk dat 2017 een prachtig jaar wordt!

Sinds maart 2014 ben ik vrijwilliger bij de Stichting Vrouwentriathlon. Ik schrijf teksten voor de nieuwsbrief, website en persberichten en eens per maand schrijf ik een blog over mijn voorbereidingen op de Vrouwentriathlon. Bovenstaande blog verscheen op 20 januari 2017 in de nieuwsbrief en op de website van de Vrouwentriathlon.

dikke-hand

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.