“Nee hè niet weer!?” Dat is de eerste gedachte die door me heen schiet als ik de weersvoorspellingen zie voor het weekend ná de Vrouwentriathlon. Opnieuw wordt er warmte voorspeld, meer dan 30 graden. Dat is me eigenlijk toch een tikje te warm voor een triathlon.

Tijdens het vrijwilliger zijn bij de Vrouwentriathlon was ik al blij dat ik niet mee hoefde te doen: sporten in de hitte, ik ben er niet goed in. Laat mij maar gewoon regelen, aanmoedigen en sjouwen op zo’n dag. Dikke bewondering voor alle sportieve vrouwen die in Beusichem de warmte trotseerden!

En nu mag ik zelf dus weer aan de bak in de warmte. Tijdens de wedstrijd denk ik regelmatig terug aan het weekend ervoor (daar heb ik genoeg tijd voor, ik ga namelijk niet zo hard…) Wat was het leuk, die eerste keer in Beusichem. Wat heb ik genoten van alle sportieve vrouwen – oude bekenden en nieuwe gezichten.

En als je zelf een evenement mag mee-organiseren, dan weet je wat er allemaal bij komt kijken. Ik bedank dan ook zoveel mogelijk vrijwilligers onderweg die niet alleen het verkeer regelen of de weg wijzen, maar me ook aanmoedigen. En de finish? Die kwam uiteindelijk ook vandaag gewoon weer in zicht. Mijn tijd? Niet zo heel erg snel. Maar ik heb er optimaal van genoten!

Sinds maart 2014 ben ik vrijwilliger bij de Stichting Vrouwentriathlon. Ik schrijf teksten voor de nieuwsbrief, website en persberichten en eens per maand schrijf ik een blog over mijn voorbereidingen op de Vrouwentriathlon. Bovenstaande blog verscheen op 30 juni 2019 in de nieuwsbrief en op de website van de Vrouwentriathlon.