Col de la Colombière: tijd voor jezelf

ColombiereSDSC_0826Strontchagrijnig. Ik heb er geen ander woord voor. Ik ben gewoon strontchagrijnig. Vandaag fiets ik de Col de la Colombière op en ik heb er totaal geen zin in. De afgelopen nacht heb ik vanwege een ‘spokend zoontje’ (bang van het onweer) amper geslapen. Uiteindelijk ben ik zelfs bij hem op de kamer gaan liggen, zodat hij in ieder geval rustig bleef. Ook ’s ochtends wijkt de kleine man geen seconde van mijn zijde, wat af en toe best onhandig is. Als je je probeert om te kleden bijvoorbeeld. Mijn man probeert me vlak voor de start van de klim op te beuren: “Ah joh, heb je even lekker tijd voor jezelf!” Onwillekeurig moet ik lachen. ‘Tijd voor mezelf.’ Ja, dat kan ik wel even gebruiken!

Er kan geen lachje vanaf...
Er kan geen lachje vanaf…
Met iets minder tegenzin stap ik op. Eerst een klein stukje afdalen en dan beginnen aan de gelijkmatige klim. Het eerste gedeelte van de beklimming (vanaf Thônes) sla ik over. In die eerste kilometers zit niet zoveel stijgingspercentage. Belangrijkere reden om dit stuk niet te fietsen is dat de route langs een erg drukke weg voert. Nu houden de meeste chauffeurs in Frankrijk wonderwel veel rekening met wielrenners (kunnen we in Nederland nog wat van leren!), maar ik fiets liever niet op een drukke doorgaande weg.
Eerst een stukje afdalen, dan beginnen aan de echte klim
Eerst een stukje afdalen, dan beginnen aan de echte klim
Vanaf Le Grand Bornard (mijn startplaats) stijgt de weg mooi maar niet té zwaar: gemiddeld zo’n 5 tot 6 procent. Het weer is wisselvallig. Ik begin met armstukken aan maar schuif deze al vrij snel naar beneden zodra de zon er weer doorkomt en ik in de luwte rijd. Totdat ik de bocht om ga en weer tegen de toch wel frisse wind inrijd. Al met al is het de eerste kilometers heen en weer schuiven met de armstukken.
Mooie omgeving!
Mooie omgeving!
En al prutsend met mijn kleding geniet ik steeds meer van de ‘tijd voor mezelf’. Na zo’n tien minuten rijden merk ik namelijk dat ik niet meer chagrijnig ben. Ik geniet van het fietsen, van de lichamelijke activiteit, van de meer dan prachtige omgeving, van de grootsheid van de natuur, de bergen, de besneeuwde toppen, het grandioze uitzicht. Eens te meer realiseer ik me wat sporten met me doet: het geeft me een goed gevoel, endorfine, kleine geluksmomentjes, nieuwe energie. Enthousiast zwaai ik dan ook naar man en zoon als ik ze op diverse punten onderweg zie terwijl ze mij aanmoedigen.
Zwaaien naar mijn twee fans
Zwaaien naar mijn twee fans
De laatste kilometers zijn zwaarder: gemiddeld zeven procent met een uitschieter naar acht. Het voelt als tien. Of twaalf. Hier, op het zwaartepunt van de klim, voel ik dat ik een beroerde nacht heb gehad. Mijn lijf protesteert. Het is moe, mijn rug doet zeer, mijn armen zeuren. Maar ik blijf gestaag doortrappen, ik ben absoluut niet van plan af te gaan stappen. Ondanks de vermoeidheid geniet ik en weet ik nu al dat de koninginnerit over de Col des Aravis – die later deze vakantie nog op het programma staat – me ook gaat lukken. Het halen van de top geeft me een energie-boost en een zelfvertrouwen-boost. Heerlijk, die tijd voor mezelf!

Hier mijn rit op Strava en nog wat foto’s van de klim. Uiteraard weer gemaakt door mijn superman/verzorger/coach/soigneur/fan/chauffeur! Oh, en voor de kenners: de Col de la Colombière is een BIG

DSC_0743
DSC_0785DSC_0863DSC_0792
DSC_0834
DSC_0885
DSC_0863DSC_0904 DSC_0907
DSC_0905
DSC_0911

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *