Stelvio: 21 haarspeldbochten en happen naar adem

DSC_0547Je gaat naar Zuid-Tirol en je neemt mee? Juist ja, een racefiets. Amper getraind, veel last gehad van mijn knieblessure en een pijnlijk stuitje, maar ja, we gaan naar de bergen. Naar de Stelvio, om precies te zijn, of Stilfersjoch voor de locals die allemaal toch wat meer richting Duits neigen dan naar Italiaans. Hoe dan ook: een gebied en een berg waarbij de bike niet kan thuisblijven natuurlijk!

Deze pas met zijn karakteristieke haarspeldbochten prijkt op nummer 1 van de verlanglijst van manlief. Hij gaat de berg vanaf de voet beklimmen (en doet dat geweldig trouwens, ook al is ‘ie zelf niet helemaal tevreden), ik ben ‘verstandig’ en klim alleen de laatste 6,4 kilometer. Dat lijkt niet veel, maar ik kan je verzekeren: het is pittig als je (te) weinig hebt getraind! In die kleine 7 kilometer zitten namelijk 21 haarspeldbochten! Extra obstakel: de hoogte. Ik start vanaf Albergo Franzenshöhe, op een hoogte van plusminus 2200 meter en leg er nog eens ruim 500 af richting de top die op 2758 meter ligt.

Manlief beklimt de berg eerst, ik mag daarna. Als ik hem onderweg aanmoedig merk ik het al: op grote hoogte ben ik niet in mijn element. Ik word kortademig, merk dat mijn hartslag hoog is. Ik voel me alsof ik er al een hele beklimming op heb zitten terwijl ik nog moet beginnen. Lastig bijkomend verschijnsel: ik ben zenuwachtig. Het stomme is: ik heb niet eens door dat het gekke ademen door de hoogte komt, ik wijt het alleen maar aan de zenuwen. Waar ik me dan zo druk om maak? Nou, ik ben net omhoog gereden met de auto om her en der onderweg mijn man aan te moedigen. En ik heb gemerkt wat voor pittige berg dit is! Hoe scherp de haarspeldbochten zijn, hoe de weg na een bocht weer steil omhoog vliegt. Hoe druk het soms is met auto’s en motoren.

Om met laatsgenoemden te beginnen: ja, er rijden veel (sport)auto’s en motoren over de Stelvio, maar als fietser heb ik er geen moment last van gehad. Slechts een enkeling denkt dat ‘ie op het TT-circuit rijdt, het overige verkeer rijdt normaal, rustig, recreatief naar boven of beneden en houdt voldoende afstand.

De hoogte en de zwaarte van de klim vallen me zwaar. Als ik man en zoon in een bocht zie staan, stap ik even af. Half hyperventilerend hang ik over het stuur, happend naar adem als een vis op het droge. Oh, mijn hemel, nog geen drie kilometer gereden en nu al helemaal naar de kl… Dit ga ik niet redden! Toch stap ik weer op. Om de één of andere reden wil ik niet opgeven. We zijn er nu, wie weet komen we hier wel nooit meer. Wat is nu 7 kilometer? Zo probeer ik mezelf een beetje moed in te praten.

Het helpt maar weinig. Ik overweeg serieus om te stoppen. Af te stappen, manlief te sms’en, kom me maar halen, geef mijn portie maar aan Fikkie. Waar de weg naar links omhoog draait, stap ik af in de rechterberm en -bocht. Even op adem komen, even tot bezinning komen. Wil ik echt stoppen? Ja. Mijn hele lijf schreeuwt erom. Maar ga ik ook echt stoppen? Nee. Mijn geest is het er niet mee eens. Lichaam&geest komen tot een compromis: ik mag elke oneven bocht stoppen om ‘zuurstof te tanken’. Daar waar de weg in een haarspeld naar links omhoog gaat, mag ik even uitrusten en op adem komen.

De nieuwe tactiek werkt. Ik ben nog steeds kapot, maar kom steeds verder. Van opgeven is al lang geen sprake meer, ik ga door, ik ga de top halen!

Hieronder foto’s van mijn klim, gemaakt door manlief. Helaas troffen we een erg bewolkte dag, daarom voor ons niet zoveel vergezichten om van te genieten tijdens de klim. Ondanks dat is en blijft de Stelvio een berg om niet te vergeten. Ooit fiets ik ‘em volledig op…!

C. kijkt naar zijn gekke mama
DSC_0549

 

 

 

 

 

Oh hellup, hier moet ik naar boven…
DSC_0553
Vanaf bocht 17 is het een heel eind naar beneden naar mijn ‘startplek’. Toch bedraagt de gereden afstand hier nog maar een paar kilometer!
DSC_0558
DSC_0559
Steil, steiler, steilst
DSC_0560
DSC_0561
#theperfecthairpin
DSC_0569
DSC_0580
DSC_0582
DSC_0587
selfie onderweg
IMG_3057
Even een doorkijkje door de bewolking
DSC_0620
Bijna, ik ben er bijna…
DSC_0627
DSC_0632
Gehaald!
DSC_0652
En voor de liefhebber: mijn rit in Strava

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *